Garncarstwo Łążkowskie
Data: 2010-04-27 10:19:08
Garncarstwo Łążkowskie
Początki garncarstwa łążkowskiego sięgają wieku XVIII. W wykazie poddanych ordynacji z 1799 r. pojawia się nazwisko Wincentego Cierpisa vel Cierpisza, pierwszego garncarza, który przybył prawdopodobnie z pierwsza falą osadnictwa o charakterze rolniczym. W II połowie XIX wieku było ich już kilkunastu sprowadzonych wraz z rodzinami z Sokołowa i Medyni Głogowskiej przez Mojżesza Szwarcmana, kupca żydowskiego z Janowa Lubelskiego. Przekazali oni miejscowym umiejętności techniczne i artystyczne wyższe od posiadanych przez łążkowskich garncarzy, wyrabiających „zgrzebną”, biskwitową, niezdobioną ceramikę.
Rodzinami
od pokoleń podtrzymującymi tradycje łążkowskiego garncarstwa są rodziny
Kurzynów i Żelazków. Ceramika wytwarzana przez Henryka Kurzyną, Adama i
Mieczysława Żelazków nawiązuje kształtem, formą i zdobnictwem do
artystycznego łążkowskiego garncarstwa.
„ Odbudować w wyobraźni rzeczy, których już nie ma i dopełnić nimi obraz rzeczywistości - to piękne zadanie.
Data: 2010-04-09 10:57:10
„ Odbudować w wyobraźni rzeczy, których już nie ma i dopełnić nimi obraz rzeczywistości - to piękne zadanie. " Józef Czechowicz
Przykładem jest zespół „Jarzębina”, który odsłania, w jaki sposób może
jeszcze istnieć kultura ludowa, budząca podziw u znawców w
kontynuowaniu tak dobrze zachowanym repertuarem własnej wsi, i poczucie
przynależności do własnej ziemi i swoich korzeni. W „Jarzębinie” są
ludzie, dla których owo silne powiązanie z własną ziemią i własnymi
tradycjami sprawia, że obok pracy w zespole, wyjazdów na festiwale,
równie ważne, jeśli nie najważniejsze jest bycie u siebie,
pielęgnowanie tradycji naszych ojców.
Zespół prezentuje bogaty i zróżnicowany gatunkowo repertuar
jednogłosowych pieśni obrzędowych i powszechnych, dla których źródłem
jest ustna tradycja ludowa, oparta głównie na przekazach rodzinnych, a
także różnego rodzaju śpiewnikach, zarówno tych o charakterze
religijnym (kantyczki-kolędy, pastorałki, pieśni adwentowe,
wielkopostne i wielkanocne), jak też zawartych w śpiewnikach
narodowych. Pieśni i dialogi wykonywane są przez „Jarzębinę” w
kocudzkiej gwarze, w trosce o oryginalne tempo, głośność i styl. Na
szczególną uwagę zasługują unikalne pieśni pogrzebowe i wielkopostne,
które wyniosły „Jarzębinę” do czołówki zespołów śpiewaczych…